23 Styczeń 2018    |    Maria, Ildefons, Rajmund

menu górne

  • ASF

    UWAGA! AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ

  • SIR

    Sieć na rzecz innowacji w rolnictwie i na obszarach wiejskich

  • Hotele SODR

    Nasze hotele w Modliszewicach i Sandomierzu zapraszają

  • Zapraszamy do SODR

    Świętokrzyski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Modliszewicach zaprasza 

Czas zbioru traw łąkowych

Czas zbioru traw łąkowychZielona pasza z łąk w postaci świeżej lub zakonserwowanej, w formie siana i kiszonek, stanowi podstawową bazę w żywieniu krów i innych trawożernych. Trawy łąkowe najwyższą wartość paszową mają od wykłoszenia do początku kwitnienia (dominujących gatunków w runi) i jest to optymalny moment na ich zbiór na zielonkę, kiszonkę lub siano. Opóźnianie zbioru 1. pokosu daje pozorne korzyści. Uzyskujemy większy plon zielonej masy, ale gorszej jakości.


Do najważniejszych czynników wpływających na poziom strawności paszy z użytków zielonych zalicza się fazę rozwojową roślin, skład gatunkowy runi oraz jej pielęgnację i użytkowanie. Wcześniej skoszona ruń jest bardzo smakowita i chętnie zjadana przez zwierzęta w większych ilościach.

Najniższą wartość trawy osiągają w fazie pełnej dojrzałości fizjologicznej, czyli pod koniec kwitnienia i na początku wykształcania nasion. Zmiany te są powodowane przede wszystkim wzrostem ilości włókna (jego główne składniki to celuloza, hemiceluloza i ligniny). W starzejących się roślinach zwiększa się udział trudno strawnej ligniny. We wczesnych stadiach rozwojowych traw, gdy zawartość włókna wynosi ok. 15%, strawność zielonki może dochodzić do 80%, natomiast, gdy trawy znajdują się w fazie przekwitania i zwiększa się poziom włókna, strawność obniża się do ok. 60%. W związku z tym, błędem jest opóźnianie zbioru, zwłaszcza wiosną. Taka zielonka przypomina słomę zbóż. Wraz z rozwojem wegetatywnym traw maleje także zawartość białka ogólnego w zielonce.

Opóźnienie terminu koszenia powoduje:

  • obniżenie smakowitości i strawności paszy,
  • pogorszenie jakości paszy, spadek zawartości białka i energii w suchej masie oraz zwiększenie ilości lignin,
  • straty podczas konserwacji runi, które wynikają z kruszenia i obłamywania wartościowych części roślin,
  • rozprzestrzenianie się chwastów wcześnie wykształcających nasiona,
  • rozluźnienie darni.

Termin koszenia łąk zależy od ich składu florystycznego, ale także od przebiegu pogody. Pierwszy odrost powinien być koszony wówczas, gdy wykłosi się połowa traw dominujących w runi. Kłoszenie pierwszego pokosu decyduje także o częstotliwości zbioru w ciągu całego sezonu wegetacji. Najwcześniej powinny być koszone łąki z dużym udziałem wyczyńca łąkowego, bo już w fazie początku kłoszenia się tego gatunku. Nieco później – w pełni kłoszenia – można kosić łąki rajgrasowe, łąki z dużym udziałem kostrzewy łąkowej, czy z dominacją kupkówki pospolitej. Większe opóźnienie terminu zbioru pierwszego pokosu tolerują łąki, na których dominują gatunki wolno rozwijające się i późno kłoszące, np. tymotka łąkowa, mietlica biaława.

Opóźnienie terminu zbioru może być uzasadnione niekorzystną, deszczową pogodą. Mokrą ruń trudno się kosi, a co najważniejsze, nie ma możliwości suszenia zielonki. Powstają straty składników mineralnych wskutek wymywania ich przez deszcz.

Ważna jest pora koszenia łąki w ciągu dnia. Powinno się kosić rano, po obeschnięciu rosy, przy słonecznej pogodzie. Warunki takie sprzyjają wysychaniu roślin po koszeniu i ograniczeniu strat.

Zalecana wysokość koszenia traw wynosi 5-6 cm. Zbyt wysokie koszenie powoduje, że pozostała masa utrudnia rozwój nowych pędów. Zbyt niskie koszenie opóźnia odrost roślin i wpływa na wzrost zanieczyszczenia zielonej masy glebą. Ponadto, zbyt niskie koszenie, poniżej węzłów krzewienia, osłabia rośliny i może doprowadzić do wyginięcia bardziej wrażliwych gatunków, zwłaszcza traw wysokich. Bardzo niskie koszenie ogranicza asymilację roślin, a to nie pozwala na zgromadzenie odpowiedniej ilości materiałów zapasowych. Najsilniej na niskie koszenie reaguje tymotka łąkowa, która skoszona poniżej 5 cm prawie nie odrasta.

Po pierwszym pokosie, po zebraniu plonu, należy użytek odpowiednio wzmocnić, stosując nawożenie azotowe w ilości około 60 kg/ha. Gdy ruń jest bogata w rośliny motylkowate, ilość azotu można obniżyć do 30 kg/ha. Stosując nawozy wieloskładnikowe runi dostarczane są także potas, magnez i inne makro- i mikroelementy.

Krystyna Chrabąszcz